Μπινελίκια

Τον τελευταίο καιρό βρίζω.
Δεν βρίζω όπως παλιά, αλλα χειρότερα. Βρίζω τα "ιερά και τα άγια"¨π.χ. τοχριστομουκαιτηνπαναγίαμου πράγμα που δεν το έκανα.

Αναρωτιέμαι λοιπόν: Αφου δεν πιστεύω σε αυτά πλέον, γιατί τα βρίζω; Μία πιθανή απάντηση είναι: δεν βρίζω αυτά που πιστεύω, αλλα αυτά που με έμαθαν να πιστεύω.

Βέβαια, το πράμα πάει και παρακάτω. Θεωρώ οτι ακόμα κι αν πίστευα, πάλι αυτούς και μόνο θα έπρεπε να βρίζω. Σύμφωνα με το δόγμα, ο Χριστός και η παρέα του είναι παντοδύναμοι. Απο την μέχρι τώρα ζωή μου, έχω μάθει οτι μαζί με την δύναμη πάει και η ευθύνη. Αφού λοιπόν αυτοί έχουν την δύναμη, έχουν και την ευθύνη... για κάθε τι που μου συμβαίνει. Ένα παράδειγμα (άσχετο, ευτυχώς, με εμένα) είναι η διάσωση των παγιδευμένων ανθρακωρύχων... κάπου. Βγαίνωντας απο τις στοές σώοι, έσπευσαν να δοξάσουν το Θεό αντί να τον αρχίσουν στα βρισίδια...
Γιατί, ναι... έσωσε εμάς τους 10? 20? 30?
Με τους άλλους -δεν ξέρω και γώ πόσους- τι έκανε;;; Παίρνεις τα εύσημα σώζοντας 30 αλλα δε σου λένε τίποτα για τους χιλιάδες που χάνονται στα ορυχία...
Τι το ψάχνω... μαλακίες.

Έχω καταλήξει. Είμαι άθρησκος. Δεν είμαι άθεος, γιατί δεν υπάρχουν αποδείξεις, ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. Υποψιάζομαι (δεν πιστευω) οτι υπάρχει ον ανώτερο απο εμένα. Το ον που περιγράφουν οι θρησκείες, πάντως, σίγουρα δεν υπάρχει.

Εννοείται πως είμαι φορτωμένος.
Εννοείται πως θέλω να βρίσω.


Μπινελικίου ανάμνηση:
Το 2004, την ημέρα έναρξης των ολυμπιακών αγώνων, γύριζα απο την Πάτρα στο νησί μου. Θυμάμαι, οτι για μια μεγάλη περίοδο, μου πήγαιναν όλα στραβά... ΟΛΑ. Απο τα μεγάλα (εξεταστική) μέχρι τα πιό μικρά... Φτάνοντας στο λιμάνι, η οργή μου ξεχείλισε. Πρώτη φορά στη ζωή μου ήμουν τόσο οργισμένος. Για να πω την αλήθεια, ποτέ ξανα δεν εχω αισθανθεί τόση οργή... Το θυμάμαι χαρακτηριστικά. Κοιτούσα μια παλιά BMW αραγμένη μπροστα στο σημείο που περίμενα το λεωφορείο και ήθελα να ορμήσω πάνω της και να την σπάσω με τα χέρια και τα πόδια μου. Εκείνη τη στιγμή είπα απο μέσα μου "γαμώ το Χριστό μου"... εννοώντας το απόλυτα. Εκείνη τη στιγμή, αν είχα μπροστά μου το Χριστό ή το Θεό ή τέλος πάντων το Άγιο πνεύμα θα έπεφτα πάνω του και θα το τσάκιζα στο ξύλο. Ναι, ξέρω πως αυτό είναι αδύνατο, αλλα εγώ αυτό ήθελα.

Ήθελα να δείρω το Θεο.
Ίσως το κατάλαβε.
Ίσως, γι' αυτό, τότε ξεκίνησε μια απο τις καλύτερες περιόδους της ζωής μου...
Ισως τελικά να ισχύει το: "κι ο άγιος φοβέρα θέλει" ( = άσχετο)
Γαμώ το ξεσταύρι μου.