Μπινελίκια

Τον τελευταίο καιρό βρίζω.
Δεν βρίζω όπως παλιά, αλλα χειρότερα. Βρίζω τα "ιερά και τα άγια"¨π.χ. τοχριστομουκαιτηνπαναγίαμου πράγμα που δεν το έκανα.

Αναρωτιέμαι λοιπόν: Αφου δεν πιστεύω σε αυτά πλέον, γιατί τα βρίζω; Μία πιθανή απάντηση είναι: δεν βρίζω αυτά που πιστεύω, αλλα αυτά που με έμαθαν να πιστεύω.

Βέβαια, το πράμα πάει και παρακάτω. Θεωρώ οτι ακόμα κι αν πίστευα, πάλι αυτούς και μόνο θα έπρεπε να βρίζω. Σύμφωνα με το δόγμα, ο Χριστός και η παρέα του είναι παντοδύναμοι. Απο την μέχρι τώρα ζωή μου, έχω μάθει οτι μαζί με την δύναμη πάει και η ευθύνη. Αφού λοιπόν αυτοί έχουν την δύναμη, έχουν και την ευθύνη... για κάθε τι που μου συμβαίνει. Ένα παράδειγμα (άσχετο, ευτυχώς, με εμένα) είναι η διάσωση των παγιδευμένων ανθρακωρύχων... κάπου. Βγαίνωντας απο τις στοές σώοι, έσπευσαν να δοξάσουν το Θεό αντί να τον αρχίσουν στα βρισίδια...
Γιατί, ναι... έσωσε εμάς τους 10? 20? 30?
Με τους άλλους -δεν ξέρω και γώ πόσους- τι έκανε;;; Παίρνεις τα εύσημα σώζοντας 30 αλλα δε σου λένε τίποτα για τους χιλιάδες που χάνονται στα ορυχία...
Τι το ψάχνω... μαλακίες.

Έχω καταλήξει. Είμαι άθρησκος. Δεν είμαι άθεος, γιατί δεν υπάρχουν αποδείξεις, ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. Υποψιάζομαι (δεν πιστευω) οτι υπάρχει ον ανώτερο απο εμένα. Το ον που περιγράφουν οι θρησκείες, πάντως, σίγουρα δεν υπάρχει.

Εννοείται πως είμαι φορτωμένος.
Εννοείται πως θέλω να βρίσω.


Μπινελικίου ανάμνηση:
Το 2004, την ημέρα έναρξης των ολυμπιακών αγώνων, γύριζα απο την Πάτρα στο νησί μου. Θυμάμαι, οτι για μια μεγάλη περίοδο, μου πήγαιναν όλα στραβά... ΟΛΑ. Απο τα μεγάλα (εξεταστική) μέχρι τα πιό μικρά... Φτάνοντας στο λιμάνι, η οργή μου ξεχείλισε. Πρώτη φορά στη ζωή μου ήμουν τόσο οργισμένος. Για να πω την αλήθεια, ποτέ ξανα δεν εχω αισθανθεί τόση οργή... Το θυμάμαι χαρακτηριστικά. Κοιτούσα μια παλιά BMW αραγμένη μπροστα στο σημείο που περίμενα το λεωφορείο και ήθελα να ορμήσω πάνω της και να την σπάσω με τα χέρια και τα πόδια μου. Εκείνη τη στιγμή είπα απο μέσα μου "γαμώ το Χριστό μου"... εννοώντας το απόλυτα. Εκείνη τη στιγμή, αν είχα μπροστά μου το Χριστό ή το Θεό ή τέλος πάντων το Άγιο πνεύμα θα έπεφτα πάνω του και θα το τσάκιζα στο ξύλο. Ναι, ξέρω πως αυτό είναι αδύνατο, αλλα εγώ αυτό ήθελα.

Ήθελα να δείρω το Θεο.
Ίσως το κατάλαβε.
Ίσως, γι' αυτό, τότε ξεκίνησε μια απο τις καλύτερες περιόδους της ζωής μου...
Ισως τελικά να ισχύει το: "κι ο άγιος φοβέρα θέλει" ( = άσχετο)
Γαμώ το ξεσταύρι μου.

Μαργαριτάρι.

Τί είναι η μεσοκάθετος;
-Είναι μια ευθεία που πάει μέσα και κάθεται...
(κατουριέμαι στα γέλια εγώ σε πρώτη δόση)
(το καταγραφω)
(κατουριώμαστε παρέα με τα αδέρφια μου στο τραπέζι)

Αυτό το είπε ένα παιδάκι που συμπαθώ πολύ! Πρώτα γέλασε αυτός με αυτό που είπε και μετά, γελάσαμε παρέα!

Η τελευταία παρένθεση είναι που μου θυμίζει κάτι: Το οτι έχω γίνει πολυάσχολος (πολύ asshole). Το περασμένο Σάββατο, είχαμε οικογενειακή συγκέντρωση απο τις σπάνιες. Τα τρία αδέρφια μου, ήρθαν στο πατρικό μας για φαγητό... και γώ έλειπα λόγω μαθημάτων. Ο καθένας είναι παντρεμένος με παιδιά, οπότε δεν είναι και ότι ευκολότερο να μαζωχτούμε παρέα. Τους πρόλαβα στο γλυκό και τους έκανα παρέα με ολίγο μοσχαράκι. Εκεί τους παρέθεσα το φρέσκο μαργαριτάρι που προκάλεσε τον γέλωτα (έχουμε πολύ απο αυτόν εγώ και τα 'δέρφια μου).

Τώρα πάλι, τα χριστούγεννα.
Άχ αδέρφια μου.

Υπάρχει και άλλο ένα μαργαριτάρι που το είπε ένας απο τους μυαλομένους πίθηκους που έχω για μαθητές.
Σε τί μετράμε τις δυνάμεις;
-Σε νιούτον.
Τί είπε ο νιούτον;
-Τον κουλόμπ. (1η Λυκείου)

Έχω την υποψία οτι η πραγματική βαθμολογία των παιδιών είναι:
ο Βαθμός που παίρνουν
μείον 10
στην κλίμακα του 20.

π.χ.
13?
3 με άριστα το 20
16?
6 με άριστα το 20

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μή μπορείς να ξεχωρίσεις τους καλούς μεταξύ τους... Πώς θα δεις πόσο καλός έιναι ο καλός, όταν τα θέματα που βάζεις είναι αναγκαστικά γελοία για να γράψουν ακόμα και οι αδιάβαστοι;;;

Ας συνεχίσουμε, λοιπόν, την παράδοση, προσαρμόζοντας προς τα κάτω. Ας βρούμε πόσο βαθύ είναι το πηγάδι.

Φροντηστήρια

Ναι, το πήρα το πτυχίο. Ακόμα να το πιστεψω. 18 Νοέμβρη 2009 ορκίστηκα (αν θυμάμαι καλά).

Εδώ και ένα χρόνο κάνω φροντηστήρια. Αυτή είναι η δεύτερη χρονιά και οι μαθητές μου αυξήθηκαν κατακόρυφα σε σημείο που δεν το πιστεύω. Εκεί που είχα έναν σταθερό όλη τη χρονιά, πλακώσανε... 4,7,1,7,5,2... χοντρικά 25...

Μαζί με τα παραπάνω χρήματα (προφανώς) είδα και τι παίζει στο έμψυχο υλικό (τι έκφραση του κώλου) της ηλικίας του Λυκείου.

Αν αυτοί είναι το μέλλον μας... την κάτσαμε τη βάρκα...

Βέβαια, έχω υποψίες οτι το ίδιο ακριβώς έλεγαν και οι δικοί μας καθηγητές για εμάς. Πράγμα που εξηγεί τον κατήφορο που έχει πάρει αυτή η χώρα τόσα χρόνια στη σειρά με αποτέλεσμα να λέμε "κάθε πέρυσι (ή πέρσι;) και καλύτερα".

Και πάλι... δεν θυμάμαι να είμουν ΤΟΣΟ καραγκιόζης. Απρόσεχτος είμουν... στα αρχαία και στις άλλες (για μένα) μαλακίες. Θυμάμαι, όμως, οτι δεν έκανα τον εξυπνάκια, δεν έκανα φασαρία. Γενικά δεν ενοχλούσα.

Δεν μου άρεσαν αυτά που μας έλεγαν στο σχολείο, γιατι δεν είχα κανέναν να μου τα εξηγήσει. Όταν ξεκίνησα φροντηστήριο στην 1η Λυκείου, έγινα καλός μαθητής... στα μαθήματα που είχα αποφασίσει να ακολουθήσω (Δέσμες ακόμα τότες). Αυτό είναι που με δυσκολεύει να αποδεχθώ την συμπεριφορά μερικών μαθητών μου. Αφού δεν σας αρέσει η φυσική, γιατί σκατά θέλετε να κάνετε και φροντηστήριο σε αυτήν; Εγώ τα αρχαία τα βαριώμουν, δεν τα καταλάβαινα, τα μισούσα. ΔΕΝ ΠΗΓΑ ΦΡΟΝΤΗΣΤΗΡΙΟ ΣΕ ΑΥΤΑ.
Εγώ είχα την επιλογή να μη τα δώσω στις δέσμες, και την αξιοποίησα. Πήγα 1η Δέσμη. Τώρα καταλαβαίνω οτι τα σημερινά παιδιά, δεν έχουν αυτή την επιλογή. Ακόμα και αυτοί που θέλουν να γίνουν φιλόλογοι, πρέπει να περάσουν απο την λεγόμενη γενική παιδεία... κάτι ακόμα για να παπαγαλίσουν...

Μάλλον, το νέο σύστημα είχε σκοπό να αυξήσει το τζίρο των φροντηστηρίων.

Το 'χασα. Α ναι. Το επίπεδο είναι αίσχος... κι αν νομίζανε οι δικοί μας καθηγητές οτι εμείς ήμασταν τεμπέληδες και τα σχετικά, θα έπρεπε να δούν τα σημερινά τζιμάνια...

Σε αυτό το ένα τμήμα, το φορτωμένο με όλη τη σαβούρα, δεν έχουν λύσει ΜΙΑ άσκηση μόνοι τους, απο την αρχή της χρονιάς. ΜΙΑ. Το λέω στα αφεντικά μου και απλά μου το επιβεβαιώνουν... Εδώ πρέπει να λάβω υπ' όψην μου οτι, σαν νέος, θα λάβω όλη τη σαβούρα. Έτσι πάει το πράμα.

Τι να πώ... και τότε υπήρχε σαβούρα, όπως και τώρα... όμως, τότε είχε το πράσινο της μούχλας ενώ, σήμερα έχει το καφέ του σκατού.

Είμαι σίγουρος οτι είναι πολλά αυτά που μου διαφεύγουν, όπως εξίσου σίγουρος είμαι οτι στην πορεία, πολλά απο αυτά θα ξεδιαλύνουν.

Όλα αυτά, δεν είναι παρα, σκέψεις της αρχής.

Αλλάζει ο άνθρωπος;

Κάποιοι άνθρωποι είναι καλύτεροι απο άλλους. Ακόμα δεν έχω πεισθεί για την ορθότητα των παπαριών περι ισότητας των ανθρώπων.
Ίσως να μου διαφεύγει κάποιο βαθύτερο νόημα.
Ίσως αυτά που ανέφερα παραπάνω να είναι μη συγκρίσημα εξ' αρχής. Πως ορίζουμε το καλύτερο, πώς το χειρότερο και πώς κολλάμε εκεί ανάμεσα το ίσο. Ποιά είναι η κλίμακα που θα μας το δείξει. Υπάρχει τέτοια κλίμακα; Είναι μία;

Μια άποψη λέει οτι είμαστε τα έργα μας. Αυτό, μάλιστα. Αυτό μου φαίνεται αληθές. Άσχετα αν το πόρισμά της για μένα, θα μου ήταν δυσάρεστο...

Ο Παράξενος είχε πεί κάτι που μου έκανε μεγάλη εντύπωση: Αν είμαι τόσο έξυπνος όσο νομίζω οτι είμαι, γιατί δεν τα έχω καταφέρει καλύτερα;